| الجمهوريّة العربيّة السّوريّة Al Jumhuriyah al Arabiyah as-Suriyah |
|||
|
|||
|
|
|||
| Basisgegevens | |||
| Officiële landstaal: | Arabisch | ||
| Hoofdstad: | Damascus | ||
| Regeringsvorm: | Republiek (dictatuur) | ||
| Staatshoofd: | President Bashar al-Assad | ||
| Regeringsleider: | Premier Muhammad Naji al-Otari | ||
| Religie: | soennitische moslims 74%, christenen 10%, andere moslims 16% [1] | ||
| Oppervlakte: | 185.180 km² [2] (0,06% water) | ||
| Inwoners: | 13.782.315 (1994[3]) 19.747.586 (2008[4]) (106,6/km² (2008)) |
||
| Overige | |||
| Volkslied: | Homat el Diyar | ||
| Munteenheid: | Syrisch pond (SYP) |
||
| UTC: | +2 (zomers: +3) | ||
| Web | Code | Tel. | .sy | SYR | 963 | ||
| Voorgaande staten | |||
←  ←  |
1946 1958-1961 (Uiteenvallen van de VAR) |
||
| Topografie | |||
![Kaart van Syrië (VN) [klik voor vergroting]](/nl/Afbeelding:Un-syria.png) |
|||
|
|||
Syrië, officieel de Syrische Arabische Republiek, is een land in het Midden-Oosten. Het grenst in het westen aan de Middellandse Zee, in het noorden aan Turkije, in het oosten en zuidoosten aan Irak, in het zuiden aan Jordanië en in het zuidwesten aan Libanon en Israël. De Eufraat doorsnijdt het land van noordwest naar zuidoost.
President is Bashar al-Assad, die zijn vader Hafez al-Assad na diens dood in 2000 opvolgde.
Andere grote steden naast de hoofdstad Damascus zijn Aleppo, Homs, Hama en Latakia.
Inhoud |
bewerk Naam
De naam Syrië - afgeleid van Assyrië - werd van de oudheid tot de Eerste Wereldoorlog gebruikt voor het gebied tussen de hele oostkust van de Middellandse Zee (de Levant) en de Eufraat. Dit Groot-Syrië omvatte dus ook de huidige staten Libanon, Jordanië, Israël en de Palestijnse gebieden, plus aangrenzende streken in Turkije.
bewerk Geschiedenis van Syrië
 Zie Geschiedenis van Syrië voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
Syrië ligt in de zogenaamde Vruchtbare Halve Maan en kende vele oude beschavingen zoals Mari, Ebla, Ugarit, Amorieten, Hettieten, Babyloniërs en andere.
Syrië werd achtereenvolgens veroverd en bestuurd door de Perzische Achaemeniden, door Alexander de Grote en zijn opvolgers, de Seleuciden, door de Romeinen, door de Byzantijnen.
In de 7e eeuw veroverden de Arabieren het land en het werd achtereenvolgens bestuurd door de islamitische dynastieën van de Omajjaden, de Abbasiden, de Turkse Seltsjoeken, de tot de islam bekeerde Mongolen, de Egyptische Mammelukken en tenslotte de Ottomanen.
In de Eerste Wereldoorlog veroverden de geallieerden (Fransen en Engelsen), gesteund door Arabische opstandelingen, het gebied. Gedurende een korte tijd was Syrië een onafhankelijk koninkrijk , maar al snel werd het een mandaatgebied van de Fransen die Syrië bezetten en de afsplitsing van Libanon bewerkstelligden (zie Conferentie van San Remo).. Het Syrische leger werd de genadeklap toegebracht in de Slag bij Maysaloun op 24 juli 1920.
Het oorspronkelijke Franse mandaatgebied Syrië bevatte naast het huidige Libanon, ook de Sandjak van Alexandretta of Republiek Hatay, de huidige Turkse provincie Hatay. Op dat laatste gebied maakt het huidige Syrië nog altijd aanspraak. De Fransen bleven tot 1946.
Onafhankelijk Syrië werd een republiek die, gesteund door de Sovjet-Unie, toenadering zocht tot andere Arabische landen. Van 1958 tot 1961 vormde Syrië een staatkundige eenheid met Egypte als de Verenigde Arabische Republiek. In 1961 maakte een militaire coup een einde aan de VAR.
In 1963 kwam de Ba'ath-partij, via een nieuwe staatsgreep, aan de macht in Syrië. Aan de politieke instabiliteit kwam echter pas een einde toen in 1970 Hafez al-Assad de militaire dictatuur uitriep waarbij hij zichzelf levenslang tot staatshoofd verklaarde. Hij bleef het ook tot zijn dood in 2000. Deelname aan de Jom Kipoeroorlog in 1973 en inmenging in de Libanese burgeroorlog (1975-1990) leverden weinig tastbaar resultaat op, maar Syrië bleef wel een machtsfactor in de regio. Het terugkrijgen van de Golanhoogten van Israël, op welke manier dan ook, blijft een hoofddoelstelling van de buitenlandse politiek, naast een oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict en het vergroten van de invloed in Libanon.
Op 2 februari 1982 had een van de zwartste pagina's van de moderne Syrische geschiedenis plaats in de stad Hama, een bolwerk van Moslimbroeders. Deze laatsten waren tegen het seculiere socialistische Ba'athregime. Zij konden rekruteren uit de Soennitische meerderheid van de bevolking, terwijl het Syrische Ba'ath regime steunde op een Alawitische minderheid van ongeveer 10%. De Moslimbroeders gingen niet steeds vreedzaam te werk. In februari 1982 kon zelfs van een gewapende opstand gesproken worden. Onder leiding van Assad werd de vervolging van die Moslimbroeders ingesteld. Dit leidde tot een opstand, die bloedig de kop werd ingedrukt. Het leger maakte met artillerie een deel van Hama met de grond gelijk. Er kwamen ongeveer 20.000 mensen om. Sindsdien is er geen sprake meer geweest van enige serieuze oppositie.
Na de dood van Hafez nam zijn zoon Bashar al-Assad de macht over. Bashar volgde op dat ogenblik een specialisatie tot oogarts in Londen. Oorspronkelijk was zijn oudere broer bestemd om vader Hafez op te volgen maar hij overleed vóór zijn vader in een vliegtuigcrash. Speculaties over een minder anti-westerse politiek door Bashar al-Assad werden niet bewaarheid.
Sinds de oorlog in buurland Irak heeft Syrië een groot probleem bijgekregen: enorme aantallen Irakese vluchtelingen komen naar Syrië om het escalerende sektarische geweld tussen Sjiieten en Soennieten en het terroristisch verzet tegen het nieuwe regime na de val van Saddam Hoessein te ontvluchten.
bewerk Geschiedenis van het christendom in Syrië
Syrië wordt de bakermat van het christelijk geloof genoemd. Hier begon Paulus zijn bekeringstocht door Klein-Azië. Bekend is het verhaal dat Paulus, de joodse christenvervolger, op weg naar Damascus een visioen kreeg, zich bekeerde en vervolgens het christendom ging prediken.
In Syrië vinden we de vroegste christelijke kerken en ook nu nog is 10 procent van de bevolking christen.
In het bergstadje Ma`loula (50 kilometer van Damascus) spreken de christelijke inwoners nog de taal van Jezus, het Aramees. In de rotskerkjes van de kloosters, gewijd aan de heiligen Sergius en Taqla, hangen oude iconen die regelmatig worden uitgeleend voor belangrijke tentoonstellingen in Europa.
In Damascus baden moslims en christenen tot 705 zij aan zij. Nu zijn het alleen moslims die in de Omajjadenmoskee de relieken van Johannes de Doper vereren, al is de moskee ook open voor niet-moslims. Voor moslims is Joannes - net als Jezus - een belangrijke profeet.
De volgende patriarchaten zijn in Damascus gevestigd: het oosters-orthodoxe Patriarchaat van Antiochië, het oosters-katholieke patriarchaat van de Grieks-melkitisch-katholieke Kerk en het patriarchaat van de Syrisch-orthodoxe Kerk.
bewerk Demografie
In de 20e eeuw is de bevolking van Syrië zo goed als vertwintigvoudigd [5].
bewerk Bevolking
De bevolking bestaat tussen 65% en 85% uit Arabieren, tussen 5% en 15% uit Bedoeïenen, die zichzelf vaak als Arabieren zien, tussen 5% en 15% uit Koerden, tussen 1% en 5% uit Turken, rond 1% uit Armeniërs, minder dan 1% uit Turkmenen en minder dan 1% uit Assyriërs[6].
bewerk Religie
74% van de bevolking behoort tot de soennitische moslims, 16% behoort tot een andere strekking binnen de islam onder meer tot de alawieten en de ismaëlieten. Er zijn ook Druzen.[1] 10% van de bevolking zijn christenen. Zij behoren zowel tot de Oosters-orthodoxen, als tot de Oriëntaal-orthodoxen en tot de Oosters-katholieken.
bewerk Staatsinrichting
Syrië is volgens de grondwet van 1973 een volksdemocratische en socialistisch georiënteerde eenheidsstaat. De Arabische Republiek Syrië maakt deel uit van de Federatie van Arabische Republieken en van het "Arabisch Vaderland". Weliswaar zijn vrijheid van meningsuiting, godsdienst en persoonlijke vrijheid in de grondwet gegarandeerd, maar in de praktijk is Syrië een dictatuur. De Syrische geheime dienst (Moechabbaraat) wordt alom gevreesd. Men heeft in de grondwet achteraf een clausule ingevoerd die bepaalt dat de president een moslim moet zijn, waarbij een imam moest verklaren dat een alawiet een moslim is. Hafez al-Assad was immers een alawiet.
De belangrijkste politieke partij van Syrië is de Ba'ath-partij ('Partij van de Arabische Herrijzenis'). De president van de republiek is tevens secretaris-generaal van de Ba'ath-partij. De Ba'ath-partij is een seculiere partij, die zich beroept op de Arabische tradities (islamitische, joodse en christelijke) en de Arabische eenheid. Voorheen streefde de Ba'ath-partij naar een socialistische maatschappij-opbouw.
De Ba'ath-partij, de Arabische Socialistische Partij en andere nationalistische en sociaaldemocratische partijen maken deel uit van een alliantie, het Nationaal Progressief Front (NPF). Het NPF zou de massa verenigen en het Arabische ideaal, een Arabisch vaderland, dichterbij proberen te brengen. De Syrische Communistische Partij, die vroeger ook deel uitmaakte van het NPF, is thans verboden. De alliantie wordt gedomineerd door de Ba'ath-partij.
De Volksvergadering, het parlement (Majlis), wordt om de vier jaar gekozen door alle volwassen Syriërs. Twee derde van de zetels gaat automatisch naar de Ba'ath-partij. De andere kandidaten moeten vooraf goedgekeurd worden door de autoriteiten. De volksvergadering telt 250 leden.
Het staatshoofd van Syrië is de president. Sedert 2000 is dit Bashar al-Assad. De president wordt om de zeven jaar gekozen en kan telkens herkozen worden. Bij het enige referendum over de huidige president en de vijf referenda over de vorige president, vader Hafez al-Assad, waren er geen tegenkandidaten. De president heeft voor een groot deel de uitvoerende macht in handen. Het kabinet wordt voorgezeten door een minister-president (Muhammad Naji al-Otari)
Verschillende politici die tegen het regime van Assad in opstand kwamen, zitten om politieke redenen gevangen.
bewerk Bestuurlijke indeling
Syrië is onderverdeeld in 14 gouvernementen die weer zijn onderverdeeld in 60 districten.
bewerk Bezienswaardigheden
- De hoofdstad Damascus, waarschijnlijk de oudste bewoonde stad ter wereld.
- De historische stad Palmyra, in het Arabisch bekend als Tadmur.
- De historische stad Bosra.
- De historische stad Aleppo.
- Andere steden en dorpen: Ar-Raqqah , Hama, Homs, Izra', Latakia, Ma`loula, Saydnaya.
- Archeologische sites: Ain Dara, Amrit, Apamea, Canatha, Dode steden, Dura Europos, Ebla, Halabiyeh, Hosn Suleiman, Kalb Lose, Mari, Mushabbak, Philopopolis, Qalat Semaan, Resafa, Ugarit,
- Kruisvaardersburchten: Krak des Chevaliers, Burcht van Al Marqab, Burcht van Saladin, Chastel Blanc (Safita), Tartous.
- Moskeeën: Grote moskee van Damascus, Grote moskee van Aleppo, Saida Zeinab moskee.
 Paulus-poort in Damascus |
 torengraf in Palmyra |
||
 Het Romeinse theater van Bosra |
 Citadel van Aleppo |
bewerk Externe Link
bewerk Zie ook
 |
Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden in de categorie Syria van Wikimedia Commons. |
| Landen in Azië |
|---|
|
Afghanistan · Armenië · Azerbeidzjan · Bahrein · Bangladesh · Bhutan · Brunei · Cambodja · China · Cyprus · Egypte · Filipijnen · Georgië · India · Indonesië · Irak · Iran · Israël · Japan · Jemen · Jordanië · Kazachstan · Kirgizië · Koeweit · Laos · Libanon · Maldiven · Maleisië · Mongolië · Myanmar · Nepal · Noord-Korea · Oezbekistan · Oman · Oost-Timor · Pakistan · Qatar · Rusland · Saoedi-Arabië · Singapore · Sri Lanka · Syrië · Tadzjikistan · Taiwan · Thailand · Turkmenistan · Verenigde Arabische Emiraten · Vietnam · Zuid-Korea |
| Arabische Liga |  |
|---|---|
|
Algerije · Bahrein · Comoren · Djibouti · Egypte · Irak · Jemen · Jordanië · Koeweit · Libanon · Libië · Marokko · Mauritanië · Oman · Palestijnse Autoriteit · Qatar · Saoedi-Arabië · Somalië · Soedan · Syrië · Tunesië · Verenigde Arabische Emiraten |
|
