13 Eskadra Myśliwska - eskadra polskiego lotnictwa wojskowego, sformowana 14 lutego 1919 roku jako 2 Wielkopolska Eskadra Lotnicza.
Spis treści |
edytuj Historia
edytuj 2 Wielkopolska Eskadra Lotnicza
Eskadra została sfromowana 14 lutego 1919 roku w Poznaniu i należała do Wojska Wielkopolskiego. Została wyposażona w samoloty rozpoznawcze Halberstadt CL.II i myśliwskie Albatros D.III. Pierwszym dowódcą został rtm. pil. Tadeusz Grochowalski. Wiosną 1919 roku eskadra otrzymała 11 samolotów myśliwskich Albatros D.III (Oef).
Jednostka brała udział w walkach o Wielkopolskę, a następnie wojnie polsko-radzieckiej. 4 sierpnia 1919 skierowana na front wschodni przydzielona gen. Stanisławowi Szeptyckiemu (lotnisko Chorzewo k. Mołodeczna). 20 września 1919 roku stacjonowała w Kisielewiczach, wchodząc w skład I Grupy Lotniczej.
edytuj 13 Eskadra Myśliwska
Rozkazem z 13 kwietnia 1920 roku otrzymała nazwę 13 Eskadry Myśliwskiej.
13 sierpnia bazowała na lotnisku polowym w Siekierkach pod Warszawą, wyposażona była w 7 jednomiejscowych samolotów myśliwskich.
Na mocy rozkazu z 18 stycznia 1921 roku eskadra stacjonowała w Bydgoszczy.
W sierpniu 1921 roku 13 Eskadra Myśliwska wchodziła w skład V Dywizjonu Myśliwskiego 3 Pułku Lotniczego w Poznaniu (lotnisko Ławica).
edytuj 111 Eskadra Myśliwska
W 1925 zmieniono nazwę eskadry na 111 Eskadrę Myśliwską. W 1926 na uzbrojenie weszły myśliwce SPAD 51 i SPAD 61. Dowodził nią por. pil. Oskar Muller, później kpt. pil. Adam Kowalczyk [1]. Jesienią 1928 w ramach uporządkowania nazewnictwa, jednostkę przemianowano na 131 Eskadrę Myśliwską.
Przypisy
- ↑ Sankowski, Wojciech: Ławica lat dwudziestych, w: Lotnictwo z szachownicą nr 3, s.11-15
