Alessandro Achillini di Bologna, Alexander Achillinus (ur. 20 października 1463 w Bolonii, zm. 12 sierpnia 1512 w Bolonii), filozof włoski, uważany za radykalnego awerrositę - co jednak może podlegać pewnym reinterpretacjom, należał do kręgu awerroistów bolońskich, jeden z najwybitniejszych anatomów swoich czasów.
Spis treści |
edytuj Życie
Uczeń i komentator Mondina - wraz z którym należał do sławnej bolońskiej szkoły medycznej, znany jako profesor tak medycyny, jak i filozofii w Bolonii (1484-1512, z dwuletnią przerwą na nauczanie w Padwie), nazywany nawet "drugim Arystotelesem". W Padwie zyskał rozgłos wybitnego nauczyciela zyskując wielu uczniów - co spowodowało, że jego zagorzałym osobistym wrogiem stał się inny wielki arystotelik, Pietro Pomponazzi, używający wszelkich sposóbów intrygi by go oczernić - łącznie z tak trywialnymi, jak wyśmiewanie zawsze niemądrej miny, postury i niemodnego stroju Achilliniego. Jego dzieła filozoficzne zostały wydrukowane w jednym tomie in folio w Wenecji w 1508, i przedrukowane z istotnymi dodatkami w 1545, 1581 i 1568. Kiedy (z powodu wojny) zamknięto uniwersytet padewski, powrócił do Bolonii, gdzie też zmarł. Jego grób znajduje się w kościele San Martino zdobi tablica z epitafium autorstwa poety Giana Vitalego.
Jego brat Giovanni Filoteo Achillini (1466-1533) jest autorem Il Viridario i innych pism wierszem i prozą, jego wnuk Claudio Achillini był prawnikiem, który osiągnął pewną sławę jako literat.
edytuj Filozof
Zwolennik arystotelizmu w postaci awerroistycznej (był, uznawanym za wiernego, tłumaczem pism Awerroesa) - należał do szkoły awerroistów bolońskich. Bronił także filozofii Ockhama tworząc zaczątki renesansowego empiryzmu (co ściśle wiązało się z jego badaniami w dziedzinie medycyny). Jako awerroista pisał także komentarze do Arystotelesa.
edytuj Anatom
Nawiązywał do dorobku bolońskiej szkoły medycznej, który szeroko rozwinął. Wyróżnił się przede wszystkim jako znawca anatomii, wśród jego pism mieści się Corpores humani Anatomia (Wenecja 1516-1524) i Anatomicae Annotationes (Bolonia 1520), daje w nich pierwszy opis kości ucha - młoteczka i kowadełka. Odkrywa też na nowo sklepienie układu brzeżnego (fornix) i tzw. lejek (infundibulum). Poszechnie uważa się go za największego badacza mózgu w XV stuleciu. Miał też wiele innych odkryć anatomicznych, także nie dotyczących mózgu: w 1500 odkrył Ductus submandibularis, ponowie opisane przez Thomasa Whartona w 1656. Odkrył też (1503), że jest tylko siedem kości śródstopia, czym podważył autorytet Galena, twierdzącego, że jest ich dziewięć - przyczyniając się do rozwoju empirycznych idei renesansu. Uważa się go za jedną z największych postaci dziejów badań nad anatomią człowieka.
edytuj Linki zewnętrzne
- (łac.) De proportionibus motuum quaestio Achilliniego - http://archimedes.mpiwg-berlin.mpg.de/cgi-bin/toc/toc.cgi?dir=achil_propo_087_la_1545&step=textonly
edytuj O Achillinim
- Józef A. Dobrowolski: Alessandro Achillini - boloński awerroista, w: Przybliżanie przeszłości. Księga pamiątkowa ofiarowana Profesorowi Czesławowi Głombikowi z okazji czterdziestolecia pracy nauczycielskiej