| Martina Hingis | |
 Martina Hingis |
|
| Państwo |  Szwajcaria |
| Miejsce zamieszkania | Trübbach |
| Data urodzenia | 30 września 1980 |
| Miejsce urodzenia | Koszyce |
| Wzrost | 170 cm |
| Masa ciała | 59 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 14 października 1994 |
| Zakończenie kariery | 1 listopada 2007 |
| Trener | Melanie Molitor |
|
|
|
| Wygrane turnieje | 43 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (31 marca 1997) |
| Australian Open | W (1997 - 1999) |
| Roland Garros | F (1997, 1999) |
| Wimbledon | W (1997) |
| US Open | W (1997) |
|
|
|
| Wygrane turnieje | 37 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (8 czerwca 1998) |
| Australian Open | W (1997 - 1999, 2002) |
| Roland Garros | W (1998, 2000) |
| Wimbledon | W (1996, 1998) |
| US Open | W (1998) |
Martina Hingis (ur. 30 września 1980 w Koszycach obecnie na Słowacji) - tenisistka szwajcarska pochodzenia czechosłowackiego, zwyciężczyni pięciu turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, dziewięciu w grze podwójnej i jednego w grze mieszanej.
Hingis jest jedną z pięciu tenisistek w erze open, które liderowały jednocześnie w rankingach gry singlowej i deblowej, i najmłodszą w historii liderką rankingu tenisistek. W 1998 ustanowiła Klasycznego Wielkiego Szlema w grze podwójnej. Stanowi najmłodszą w erze open triumfatorkę wielkoszlemowego Wimbledonu. Zdobyła Puchar Hopmana w parze z Rogerem Federerem. Jest tenisistką praworęczną z oburęcznym bekhendem.
edytuj Styl gry
Martina Hingis znana była z wykorzystywania na korcie swoich umiejętności taktycznych i technicznych, co wyróżniało ją spośród agresywnie grających rywalek. Jej atutem była umiejętność przewidywania, znakomicie ustawiała się na korcie, dysponowała precyzją zagrań i dobrym wolejem. Brakowało jej jednak siły fizycznej, która wkrótce stała się decydującym argumentem w tenisie kobiecym. Jednym z jej charakterystycznych zagrań był skrót, którym przerywała długie wymiany, wyprowadzając rywalkę z rytmu gry. Często po krótszej piłce kończyła punkt uderzeniem wolejowym. Jej najsilniejszym uderzeniem był oburęczny bekhend po linii.
edytuj Życiorys
edytuj Wczesne dzieciństwo
Martina Hingis urodziła się w Koszycach na terenie Czechosłowacji (dzisiejsza Słowacja). Oryginalnie nazywa się Martina Hingisová. Jej rodzice to Melanie Molitor, która była klasyfikowana na dziesiątym miejscu rankingu tenisistek czechosłowackich oraz Karol Hingis, tenisista i trener tenisa, związany zawodowo z klubami tenisowymi. Córka Hingisów, która z założenia miała zostać wybitną tenisistką, otrzymała imię na cześć słynnej czechosłowackiej, a później amerykańskiej tenisistki, Martiny Navratilovej. Początkowo trenowała jednak narciarstwo alpejskie.
Kiedy miała cztery lata, jej rodzice rozwiedli się. Razem z matką i poważnie chorym dziadkiem przeprowadziła się do Rožnova. Tam Hingis zaczęła regularnie zajmować się tenisem i uczęszczała do miejscowego klubu. W wieku czterech lat wystąpiła w pierwszym turnieju. W 1987 jej matka wyszła za mąż za szwajcarskiego informatyka, Andreasa Zogga i przeprowadziła się do miejscowości Trübbach.
edytuj Przebieg kariery tenisowej
edytuj Występy juniorskie
Martina Hingis zaczęła grać w tenisa w wieku dwóch lat, pod okiem swojej matki, a później trenerki, Melanie Molitor. W 1993 zadebiutowała w juniorskich rozgrywkach Międzynarodowej Federacji Tenisowej, odpadając w pierwszej rundzie Halowych Międzynarodowych Mistrzostw Czech z Lenką Nemeckovą. Wkrótce osiągnęła półfinał we Florencji oraz finał w Santa Croce. W maju sprawiła sensację, zdobywając juniorskie mistrzostwo Roland Garros po finale z Laurence Courtois 7:5, 7:5. Na kortach Wimbledonu została wyeliminowana w półfinale. W 1994 obroniła tytuł z Paryża, a następnie wygrała Mistrzostwa Europy w Szwajcarii. Występy juniorskie zakończyła finałem US Open, w którym uległa Meilen Tu. W grze podwójnej zwyciężyła we French Open razem z Henrietą Nagyovą.
edytuj 1994 - 1995
W marcu 1994 roku po raz pierwszy wystąpiła w turnieju z cyklu WTA Tour. Miało to miejsce w Zurychu, a czternastoletnia Szwajcarka awansowała do drugiej rundy, pokonując Patty Fendick. Wkrótce była w ćwierćfinałach w Filderstadt i Essen, gdzie ograła wysoko notowane zawodniczki, Sabine Hack i Helenę Sukovą. W październiku otrzymała licencję profesjonalnej tenisistki.
W styczniu 1995 zadebiutowała w turnieju wielkoszlemowym Australian Open na kortach Melbourne Park. W pierwszym meczu pokonała Jolene Watanabe, ale odpadła w kolejnej rundzie. W lutym znalazła się w ćwierćfinale halowych rozgrywek w Paryżu, gdzie wyeliminowała Katerinę Malejewą i Julie Halard-Decugis, a nie sprostała dopiero Steffi Graf. Powoli stawała się sensacją na skalę światową. Talent potwierdziła w Hamburgu, gdzie pokonała kilka uznanych tenisistek: Janę Novotną, Judith Wiesner, Anke Huber, by w finale ulec Conchicie Martinez. Jej cechą stało się to, że zachodziła w turnieju tak daleko, na ile pozwalały jej rywalki. W każdym kolejnym starcie trafiała na zawodniczki z czołowej dziesiątki rankingu i gładko z nimi przegrywała.
Jednocześnie Hingis udzielała się w grze podwójnej. W Hamburgu, partnerując Gigi Fernandez odniosła w wieku piętnastu lat pierwsze turniejowe zwycięstwo. W sierpniu była w finale Canadian Open z Ivą Majoli oraz z tą samą partnerką w trzeciej rundzie US Open.
edytuj 1996
Gdy rozpoczynała sezon, sklasyfikowana była na dziewiętnastym miejscu rankingu WTA. Zabłysnęła w Melbourne na Australian Open 1996, awansując do ćwierćfinałów, gdzie nie dała rady Amandzie Coetzer. Tydzień później w pierwszej rundzie w Tokio pokonała Gabrielę Sabatini. W jednej czwartej uległa swojej deblowej partnerce, Majoli. W maju doszła do finału prestiżowych zawodów w Rzymie. Tam po raz pierwszy udało się jej wyeliminować Steffi Graf wynikiem 2:6, 6:2, 6:3. Kilka kolejnych występów w wykonaniu Szwajcarki było mniej udanych. Niemiecka liderka klasyfikacji światowej zrewanżowała się na swoich koronnych kortach Wimbledonu. W sierpniu Hingis zadebiutowała na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, ale walkę o medal zakończyła na drugiej rundzie (pokonała Joelle Schad 6:0, 6:1, uległa Ai Sugiyamie 4:6, 4:6). Miesiąc później poprawiła swoje najlepsze osiągnięcie w Wielkim Szlemie półfinałem US Open 1996, przegranym ponownie z Graf.
Pierwszy profesjonalny tytuł singlowy Hingis zdobyła w wieku szesnastu lat na halowej nawierzchni w Filderstadt. W finale pokonała Anke Huber 6:2, 3:6, 6:3. Wcześniej wyeliminowała Aranxtę Sanchez Vicario i Lindsay Davenport. Tydzień później doszła do decydującego meczu przed własną publicznością w Zurychu, ale tam zatrzymała ją Jana Novotna. Zdobyła także tytuł w Oakland, wygrywając z Monicą Seles. Po raz pierwszy zakwalifikowała się do turnieju Mistrzyń, w którym poważnie zagroziła faworytkom. W finale, po pięciosetowym boju, uległa Steffi Graf. Wówczas była już numerem siedem w ranking WTA.
Pomyślnie ułożyły się Hingis także sprawy deblowe. Po słabej pierwszej części sezonu, w drugiej stała się jedną z najlepszych deblistek na globie. Pierwszym ważniejszym sukcesem w tym roku był finał w Hamburgu, a następnie wicemistrzostwa w Rzymie i Berlinie. W lipcu, partnerując Helenie Sukovej, nastolatka z Koszyc zdobyła pierwsze mistrzostwo wielkoszlemowe na kortach Wimbledonu. W ćwierćfinałach duet czesko - szwajcarski pokonał rozstawione z najwyższym numerem Sanchez Vicario i Novotną. Awansowała też do półfinałów US Open, finału w Filderstadt, by wreszcie wygrać w Zurychu. W sierpniu startowała w letnich igrzyskach olimpijskich w razem z Patty Schnyder. Szwajcarki przegrały w ćwierćfinale z Manon Bollegraf i Brendą Schultz-McCarthy 4:6, 3:6. Wzięła udział w Masters, ale razem z Sukovą odpadły w pierwszym meczu.
edytuj 1997 - 1998
Hingis awansowała na czwarte miejsce w klasyfikacji indywidualnej rankingu WTA. Sezon 1997 rozpoczęła triumfem w Sydney, gdzie nigdy nie odnosiła dobrych wyników. Dwa tygodnie później była już mistrzynią Australian Open po mało wymagającym finale z Mary Pierce. Serię wspaniałych zwycięstw (która dała jej cztery kolejne tytuły) przerwała Chorwatka Majoli w finale French Open. Na Wimbledonie Szwajcarka znów okazała się niepokonana. Zawodniczka z Koszyc podczas konferencji prasowej po finale Wimbledonu 1997 obraziła Janę Novotną, mówiąc: "ona jest stara i powolna". Powróciła w Stanford i San Diego, uległa dopiero Davenport w trzeciej rundzie w Los Angeles. Została triumfatorką US Open, kompletując tym samym cztery finały Wielkiego Szlema w jednym roku kalendarzowym. Awansowała do Masters, ale przegrała w ćwierćfinale. Przez cały sezon została pokonana tylko w pięciu spotkaniach, wygrywając przy tym siedemdziesiąt pięć. Po turnieju w Miami, gdzie została mistrzynią, została nową liderką klasyfikacji indywidualnej (31 marca).
Pochodząca z Czechosłowacji Szwajcarka stała się gwiazdą światowych kortów, a swoją dominację potwierdziła niezwykłymi wyczynami deblowymi. Na koniec roku 1997 osiągnęła w tej konkurencji dokładnie taki sam bilans, jak w rozgrywkach singlowych - siedemdziesiąt pięć zwycięstw i pięć porażek. Na początek wygrała Australian Open razem z Nataszą Zwieriewą, tracąc po drodze tylko jednego seta. Występowała z różnymi partnerkami. W Tokio z Fernandez doszła do finału, ale zwyciężyła w Paryżu z Novotną. Zdobyła tytuł w Hilton Head i była w półfinale Roland Garros. Odpadła w ćwierćfinale Wimbledonu, a razem z Sanchez Vicario awansowała do najlepszej czwórki US Open. W rozgrywkach halowych okazała się najlepsza w Lipsku, Filderstadt i Zurychu, zapewniając sobie udział w Masters. Hiszpanka i Szwajcarka przegrały pierwsze spotkanie w Nowym Jorku.
Niespodziewanie odpadła już w pierwszym meczu w sezonie 1998 z Venus Williams w Sydney. Wkrótce jednak udało się jej obronić mistrzostwo Australian Open. W Tokio pokonana w finale, triumfowała w Indian Wells - w decydującym meczu z Lindsay Davenport. Starsza z sióstr Williams wyeliminowała ją również w półfinale w Miami. Na etapie ćwierćfinałów Hingis ograła jej siostrę, Serenę. Tenisistka ponownie okazała się niepokonana w Hamburgu, a potem również w Rzymie. W międzynarodowych mistrzostwach Francji znalazła się w półfinale, gdzie przegrała 3:6, 2:6 z Monicą Seles. Na tym samym etapie zakończyła starania o trofeum wimbledońskie. Nie dodała do swojego konta ani jednego tytułu w US Open Series, ale w najważniejszym z turniejów, czyli US Open, doszła do finału, pokonana przez Lindsay Davenport. Niepowodzenia w sezonie halowym i utratę fotela liderki rankingu na rzecz wspomnianej Amerykanki powetowała sobie pierwszym w karierze triumfem w Masters. W finale wygrała z Davenport 7:5, 6:4, 4:6, 6:2. W sumie w osiemnastu startach aż siedemnaście razy osiągnęła przynajmniej ćwierćfinał.
Hingis przejęła kontrolę również nad konkurencją deblową. W 1998 roku zdobyła Klasycznego Wielkiego Szlema w grze podwójnej. Uczyniła to jako czwarta kobieta w historii (wcześniej Maria Bueno w 1960 oraz Martina Navratilova i Pam Shriver w 1984). W Melbourne partnerowała jej Mirjana Lucić, a w Paryżu, Londynie i Nowym Jorku Jana Novotna. 8 czerwca 1998 została liderką klasyfikacji deblowej i jedną z pięciu tenisistek w historii, które przewodziły jednocześnie w obydwu rankingach WTA. Szwajcarka wzięła udział w turnieju kończącym sezon, ale razem z Novotną zostały pokonane w ćwierćfinale przez Yayuk Basuki i Caroline Vis.
edytuj 1999
Mistrzostwo w Chase Championships nie pozwoliło Hingis powrócić na pierwsze miejsce w klasyfikacji. W styczniu po raz trzeci z rzędu wygrała Australian Open, tym razem eliminując w finale nierozstawioną Amelie Mauresmo. Najlepszą tenisistką świata została ponownie dopiero, gdy triumfowała w Tokio. Po serii mniej udanych występów zwyciężyła w Hilton Head oraz w Berlinie. W czerwcu awansowała do finału Roland Garros[1]. Był to jedyny turniej wielkoszlemowy, którego jeszcze nie wygrała. Nie udało się jej to i tym razem. Szwajcarka przegrała ze Steffi Graf po dramatycznym meczu, który został uznany w głosowaniu kibiców za najlepszy pojedynek w trzydziestoletniej historii organizacji tenisistek zawodowych WTA. Mecz ten, w którym Hingis serwowała na wygranie turnieju przy 5:4 w drugim secie, załamał ją psychicznie – złościła się na korcie, próbowała serwować od dołu (co jest bardzo źle przyjmowane przez widzów), wreszcie popłakała się – popadła w konflikt z matką - trenerką i dwa tygodnie potem odpadła z Wimbledonu już w pierwszej rundzie.
Do dobrej gry powróciła w San Diego, by później zdobyć kolejny tytuł Wielkiego Szlema na US Open i jednocześnie ostatni w karierze. Została jedną z niewielu kobiet, którym udało się pokonać obydwie siostry Williams w tych samych zawodach. Wygrała zawody w Filderstadt, ale już do końca sezonu nie potrafiła odeprzeć ataków coraz lepiej grających tenisistek amerykańskich. W pozostałych imprezach przegrywała z trio Davenport, Williams, Williams.
Szwajcarka rzadziej występowała w grze podwójnej, ale za to była bardzo skuteczna. Nawiązała współpracę z młodą Rosjanką, Anną Kurnikową, tworząc z nią jeden z najlepszych debli kobiecych w historii. Wspólnie wygrały Australian Open i były w finale Roland Garros. W pozostałych zawodach wielkoszlemowych Szwajcarka nie wystartowała. W sumie Hingis przegrała tylko trzy mecze deblowe, a na koniec roku razem z Kurnikową zostały mistrzyniami Chase Championships w Nowym Jorku.
edytuj 2000
Celem Hingis w sezonie 2000 stało się utrzymanie pozycji numer jeden w klasyfikacji indywidualnej. Tymczasem w Melbourne doszło do sensacji, bowiem po raz pierwszy od 1996 roku w Australian Open nie triumfowała Szwajcarka. W finale uległa Lindsay Davenport w dwóch setach. Po zwycięstwach w Tokio i Scottsdale trafiła na Amerykankę w finale w Indian Wells i została pokonana - w ostatnim secie do zera. Zrewanżowała się dwa tygodnie później w finale w Miami. Doszła do półfinału French Open i ćwierćfinału Wimbledonu. Coraz częściej przegrywała z siostrami Williams, także w jednej drugiej finału US Open. Na nawierzchni dywanowej wygrała trzy turnieje, by potwierdzić swoją dominację w Chase Championships. W decydującej rozgrywce ograła Monicę Seles.
Z tą właśnie Amerykanką Szwajcarka próbowała sił w grze deblowej, jednak początkowe niepowodzenia w Australii zakończyły ich współpracę. Hingis ponownie zaczęła grać z Kurnikową, z którą wygrała turniej w Moskwie. Tenisistka traciła definitywnie dominację w grze podwójnej, a na pozycję liderek wysunęły się siostry Williams, Lisa Raymond i Rennae Stubbs oraz Cara Black i Jelena Lichowcewa.
edytuj 2001 - 2005
Po triumfie w Pucharze Hopmana razem z Rogerem Federerem w 2001 roku zwyciężyła zawody w Sydney i po raz piąty z rzędu doszła do finału Australian Open. Tam uległa Jennifer Capriati 4:6, 3:6. W dalszej części sezonu odnotowywała bardzo dobre rezultaty (najgorszy to ćwierćfinał w Amelia Island!), ale w czerwcu przytrafiła się jej porażka w meczu otwarcia na Wimbledonie z Virginią Ruano Pascual. W US Open doszła do półfinału, ale nie wygrała już żadnego turnieju WTA. Wreszcie w ostatnim starcie w roku odniosła kontuzję i skreczowała przeciwko Lindsay Davenport. Szwajcarka przeszła operację prawej kostki, a porażka kosztowała ją spadek na czwarte miejsce w rankingu WTA.
W styczniu 2002 już po raz szósty z rzędu znalazła się w finale mistrzostw Australii, znów pokonana przez Capriati, która obroniła cztery piłki meczowe! Jednocześnie Hingis triumfowała w grze podwójnej z Anną Kurnikową. W maju ponownie operowano jej kostkę, tym razem lewą, co sprawiło, że nie grała przez znaczną część sezonu. W październiku przegrała w drugiej rundzie w Filderstadt z Jeleną Diemientiewą. Nie doszło do planowanego wznowienia startów na wiosnę 2003 i Hingis ogłosiła, że kończy karierę tenisową[2]. Miała wówczas dwadzieścia trzy lata.
Wówczas urodzona w Koszycach Szwajcarka miała na koncie czterdzieści tytułów indywidualnych (w tym pięć wielkoszlemowych) i trzydzieści sześć deblowych. Liderowała rozgrywkom kobiecym przez dwieście dziewięć tygodni, co dawało jej czwarty rezultat w historii (za Steffi Graf, Martiną Navratilovą i Chris Evert).
Hingis zajmowała się działalnością charytatywną i taki też był cel jej występu w pokazowej imprezie tenisowej w Pattaya w 2005 roku. Ponadto okazjonalnie komentowała rozgrywki tenisowe oraz poświęcała się jeździe konnej.
Pomimo niepowodzenia w Tajlandii - odpadła w pierwszej rundzie z Marlene Weingartner - 29 listopada 2005 roku ogłosiła, że wznawia zawodową karierę[3].
edytuj 2006 - 2007
Powróciła do rywalizacji w styczniu 2006 w Gold Coast, osiągając tam półfinał. Kilka tygodni później zagrała w pierwszym od czterech lat turnieju wielkoszlemowym w Melbourne. Tam doszła do ćwierćfinału, ulegając Kim Clijsters. Po zakończeniu rozgrywek w Australii wystartowała w Tokio i tam była w finale, pokonana przez Jelenę Diemientiewą. W marcu osiągnęła półfinały ważnych imprez w Ad-Dausze i Indian Wells. Pierwszy turniejowy triumf po wznowieniu kariery osiągnęła na kortach ziemnych w Rzymie, gdzie w decydującym pojedynku ograła Dinarę Safinę 6:2, 7:5.
Na Roland Garros wyeliminowana w ćwierćfinale, ponownie przez Clijsters; wystartowała dopiero w Wimbledonie, gdzie odpadła już w trzeciej rundzie. W sierpniu znalazła się w finale w Montrealu, ale z nowojorskim Flushing Meadows pożegnała się po dwóch meczach. Pod koniec września udała się do Kalkuty, gdzie jako najwyżej rozstawiona triumfowała bez straty seta. Awansowała na siódme miejsce w rankingu WTA i zakwalifikowała się do Sony Ericsson Championships. Tam przegrała dwa mecze grupowe i tym samym nie zdołała przedostać się do półfinałów, zajmując w gronie czterech tenisistek trzecie miejsce.
W styczniu 2007 doszła do finału w Gold Coast oraz jednej czwartej finału Australian Open. Na początku lutego wygrała turniej Toray Pan Pacific Open w Tokio, eliminując w półfinale broniącą tytułu Diemientiewą. W kwietniu w Miami odniosła sensacyjną porażkę z Agnieszką Radwańską w trzeciej rundzie. Z powodu kontuzji wycofała się z wielkoszlemowego French Open. Na Wimbledonie uległa Laurze Granville i po tym występie zrobiła dłuższą przerwę w startach. Wystąpiła w kilku imprezach z cyklu US Open Series, ale w wielkoszlemowym US Open została wyeliminowana w trzecim spotkaniu przez Wiktorię Azarenkę. W październiku wzięła udział w zawodach w Pekinie. W drugiej rundzie uległa Shuai Peng 5:7, 1:6 i jak się potem okazało, był to jej ostatni mecz w karierze.
edytuj Starty reprezentacyjne
edytuj Puchar Federacji
Hingis reprezentowała Szwajcarię w rozgrywkach o Puchar Federacji w latach 1995 - 1998[4]. Zadebiutowała w strefie euroafrykańskiej w konfrontacji z Łotyszkami. Odniosła wówczas cenne zwycięstwo singlowe nad Larysą Sawczenko i był to jedyny wygrany mecz z ekipą ze wschodniej Europy. Szwajcarki pokonały w kolejnym meczu grupowym Finki, a następnie uległy 1:2 Białorusinkom. Przegrała tam z Nataszą Zwieriewą.
W 1996 roku Szwajcaria awansowała z etapu kontynentalnego do drugiej grupy światowej. Zawodniczki z tego kraju ograły Jugosławię, Gruzję, Chorwację, Węgry i Rosję. Hingis zdobyła punkty w pojedynkach z Ivą Majoli, Jeleną Lichowcewą i Andreą Temesvari. W 1997 uczestniczyła w konfrontacjach o przejście do grupy światowej. Pokonała między innymi Florencię Labat i Karinę Habsudovą.
W 1998 Hingis wraz z koleżankami reprezentacyjnymi awansowała do finału grupy światowej. W ćwierćfinałach triumfowała nad Janą Novotną, w półfinałach nad Amelie Mauresmo i Julie Halard-Decugis. W finale samotnie zdobywała punkty dla drużyny, pokonując Conchitę Martinez i Arantxę Sanchez. To okazało się za mało, Szwajcarki przegrały 2:3.
W sumie w ciągu czterech lat występów w Pucharze Federacji Hingis wygrała dwadzieścia sześć pojedynków, a przegrała zaledwie cztery. Najlepszy bilans - 9:0 - ma na kortach dywanowych, halowych.
edytuj Puchar Hopmana
W rozgrywkach o Puchar Hopmana zadebiutowała w 1996 roku. Partnerowała Marcowi Rossetowi. Hingis wygrała wszystkie spotkania singlowe (przeciwko Nicole Bradtke, Brendzie Schultz, Anke Huber i Ivie Majoli). W finale jednak razem z Rossetem musieli skreczować przy stanie 5:5 w trzecim secie, zapewniając tym samym mistrzostwo Chorwatom, Majoli i Ivaniseviciowi.
W tym samym składzie w roku 1997 Hingis i Rosset zajęli drugie miejsce w swojej grupie i nie zdołali awansować do decydującej rozgrywki. Szwajcarka pokonała Irinę Spirleę, Amandę Coetzer i Petrę Bangerow. W 1999 liderce rankingu partnerował Ivo Heuberger. Duet ze Szwajcarii zakończył rywalizację jako trzeci w swojej grupie.
W 2001 tenisistka pojechała do Perth razem z Rogerem Federerem. Dwaj mistrzowie tenisa podbili australijskie miasto, zwyciężając większość spotkań i odnosząc dwie porażki. W finale zmierzyli się z Amerykanami, których pokonali 2:1 i zdobyli Puchar Hopmana. Był to jednocześnie ostatni start Hingis w nieoficjalnych mistrzostwach świata par mieszanych.
edytuj Skandal dopingowy
Podczas konferencji prasowej 1 listopada 2007 w Zurychu ogłosiła, że definitywnie kończy karierę sportową. Powodem decyzji były zarzuty, że podczas turnieju wimbledońskiego w jej organizmie wykryto kokainę[5][6][7][8], a także niekończące się kontuzje. 4 stycznia 2008 Międzynarodowa Federacji Tenisowa ogłosiła dwuletnią dyskwalifikację[9][10][11] tenisistki za stosowanie niedozwolonych środków podczas wielkoszlemowego Wimbledonu. Ponadto na Hingis została nałożona kara finansowa – równowartość jej nagrody pieniężnej z tego turnieju. Decyzja Międzynarodowej Federacji Tenisowej pozostaje kontrowersyjna, gdyż pomimo iż próbka A i B potwierdziły obecność w organizmie Hingis narkotyków, to badania DNA wykluczają taką możliwość.
edytuj Rekordy i podsumowanie kariery
W trakcie trzynastu lat profesjonalnej kariery Hingis wygrała czterdzieści trzy turnieje w grze pojedynczej, trzydzieści siedem w grze podwójnej i jeden w grze mieszanej. 31 marca 1997 objęła prowadzenie w światowej klasyfikacji WTA i została najmłodszą w historii jej liderką. Miejsce pierwsze zajmowała przez dwieście dziewięć tygodni, co daje jej czwarte miejsce w historii. 8 czerwca 1998 awansowała na najwyższe miejsce na liście deblistek i została czwartą zawodniczką, liderującą obydwu konkurencjom jednocześnie (po niej uczyniła to jeszcze Kim Clijsters).
W 1998 roku ustanowiła Klasycznego Wielkiego Szlema w grze podwójnej. W 1997 roku zdobyła indywidualnie Małego Szlema, odpadając jedynie w finale Roland Garros. Najwięcej tytułów wielkoszlemowych wywalczyła na kortach Australian Open, gdzie w latach 1997 - 2002 niezmiennie dochodziła do finałów. Jej największymi rywalkami były: Steffi Graf, Monica Seles, Lindsay Davenport, Venus Williams i Serena Williams.
Hingis szczególnie upodobała sobie turniej Toray Pan Pacific Open w stolicy Japonii, Tokio. W latach 1997 - 2002 oraz 2006 - 2007 dochodziła tam do finałów, pięciokrotnie zwyciężając. W grze podwójnej do decydujących meczów awansowała czterokrotnie w sezonach 1997 - 2000. Wygrała dwukrotnie.
edytuj Życie prywatne
Hingis interesuje się jazdą konną, sama posiada trzy konie: Montanę, Sorrentę i Velvet. Jest posiadaczką niechlubnego przezwiska "Czarna wdowa", w przeszłości kojarzono ją bowiem z wieloma zawodnikami cyklu ATP, a każdemu z nich przytrafiały się kontuzje. 29 grudnia 2006 roku podała informację o swoich zaręczynach z Radkiem Štěpánkiem, tenisistą z Czech[12][13]. 12 sierpnia 2007 podczas jednej z konferencji prasowych Stepanek podał informację o rozstaniu pary z nieznanych przyczyn.[14].
edytuj Nagrody
- 1995 – Debiut roku WTA
- 1996 – Nagroda za największe postępy w sezonie WTA
- 1997 – Tenisistka roku WTA
- 1997 – Mistrzyni Świata ITF
- 1997 – Najlepsza sportsmenka roku w Szwajcarii
- 1998 – Najlepszy debel roku WTA (razem z Janą Novotną)
- 1999 – Najlepszy debel roku WTA (razem z Anną Kurnikową)
- 1999 – Mistrzyni Świata ITF
- 2000 – Mistrzyni Świata ITF
- 2006 – Powrót roku WTA
- 2006 – Nagroda za najlepszy światowy powrót roku ITF
edytuj Historia występów wielkoszlemowych
| Turniej | 2007 | 2006 | 2005 | 2004 | 2003 | 2002 | 2001 | 2000 | 1999 | 1998 | 1997 | 1996 | 1995 |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Australian Open | QF | QF | - | - | - | F | F | F | W | W | W | QF | 2R |
| Roland Garros | - | QF | - | - | - | - | SF | SF | F | SF | F | 3R | 3R |
| Wimbledon | 3R | 3R | - | - | - | - | 1R | QF | 1R | SF | W | 4R | 1R |
| US Open | 3R | 2R | - | - | - | 4R | SF | SF | F | F | W | SF | 4R |
- Legenda
kolor niebieski - mistrzostwa wielkoszlemowe
kolor brązowy - finały wielkoszlemowe
kolor jasnobrązowy - występy w profesjonalnych turniejach wielkoszlemowych
edytuj Wygrane turnieje
edytuj Gra pojedyncza
| Data | Turniej | Kat. | ($) | Naw. | Finalistkia | Wynik | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1. | 07/10/1996 |  Filderstadt, Porsche Tennis Grand Prix |
Tier II | 450 000 | twarda | Anke Huber |
6:2, 3:6, 6:3 |
| 2. | 04/11/1996 |  Oakland, Bank of the West Classic |
Tier II | 450 000 | dywan | Monica Seles |
6:2, 6:0 |
| 3. | 06/01/1997 |  Sydney, Medibank International |
Tier II | 342 500 | twarda | Jennifer Capriati |
6:1, 5:7, 6:1 |
| 4. | 13/01/1997 | Melbourne, Australian Open |
Wielki Szlem | 4 058 100 | twarda |  Mary Pierce |
6:2, 6:2 |
| 5. | 27/01/1997 |  Tokio, Toray Pan Pacific Open |
Tier I | 926 250 | dywan | Steffi Graf |
walkower |
| 6. | 10/02/1997 | Paryż, Open Gaz de France |
Tier II | 450 000 | dywan | Anke Huber |
6:3, 3:6, 6:3 |
| 7. | 17/03/1997 | Key Biscayne, Miami Masters |
Tier I | 1 750 000 | dywan | Monica Seles |
6:2, 6:1 |
| 8. | 31/03/1997 | Hilton Head, Family Circle Cup |
Tier I | 926 250 | ziemna | Monica Seles |
3:6, 6:3, 7:6 (7:5) |
| 9. | 23/06/1997 |  Wimbledon, Wimbledon |
Wielki Szlem | 4 083 056 | trawa |  Jana Novotná |
2:6, 6:3, 6:3 |
| 10. | 21/07/1997 | Stanford, Bank of the West Classic |
Tier II | 450 000 | twarda |  Conchita Martínez |
6:0, 6:2 |
| 11. | 28/07/1997 | San Diego, Acura Classic |
Tier II | 450 000 | twarda | Monica Seles |
7:6, (7:4), 6:4 |
| 12. | 25/08/1997 | Flushing Meadows, US Open |
Wielki Szlem | 4 976 000 | twarda | Venus Williams |
6:0, 6:4 |
| 13. | 06/10/1997 | Filderstadt, Porsche Tennis Grand Prix |
Tier II | 450 000 | twarda | Lisa Raymond |
6:4, 6:2 |
| 14. | 10/11/1997 | Filadelfia, Advanta Champs |
Tier II | 450 000 | dywan | Lindsay Davenport |
7:5, 6:7 (7:9), 7:6 (7:4) |
| 15. | 19/01/1998 | Melbourne, Australian Open |
Wielki Szlem | 4 058 100 | twarda | Conchita Martínez |
6:3, 6:3 |
| 16. | 02/03/1998 | Indian Wells, Indian Wells Masters |
Tier I | 1 250 000 | twarda | Lindsay Davenport |
6:3, 6:4 |
| 17. | 27/04/1998 | Hamburg, Intersport Damen GP |
Tier II | 450 000 | ziemna | Jana Novotná |
6:3, 7:5 |
| 18. | 04/05/1998 |  Rzym, Internazionali BNL d'Italia |
Tier I | 450 000 | ziemna | Jana Novotná |
6:3, 2:6, 6:3 |
| 19. | 16/11/1998 | Nowy Jork, Sony Ericsson Champ's |
Masters | 2 000 000 | dywan | Lindsay Davenport |
7:5, 6:4, 4:6, 6:2 |
| 20. | 18/01/1999 | Melbourne, Australian Open |
Wielki Szlem | 3 040 620 | twarda | Amélie Mauresmo |
6:2, 6:3 |
| 21. | 01/02/1999 | Tokio, Toray Pan Pacific Open |
Tier I | 1 000 000 | dywan |  Amanda Coetzer |
6:2, 6:1 |
| 22. | 29/03/1999 | Hilton Head, Family Circle Cup |
Tier I | 1 000 000 | dywan |  Anna Kurnikowa |
6:4, 6:3 |
| 23. | 10/05/1999 | Berlin, Qatar Telecom German Open |
Tier I | 1 050 000 | ziemna | Julie Halard |
6:0, 6:1 |
| 24. | 02/08/1999 | San Diego, TIG Tennis Classic |
Tier II | 520 000 | twarda | Venus Williams |
6:4, 6:0 |
| 25. | 16/08/1999 |  Toronto, Rogers Cup |
Tier I | 1 050 000 | twarda | Monica Seles |
6:4, 6:4 |
| 26. | 04/10/1999 | Filderstadt, Porsche Tennis Grand Prix |
Tier I | 520 000 | twarda | Mary Pierce |
6:4, 6:1 |
| 27. | 31/01/2000 | Tokio, Toray Pan Pacific Open |
Tier I | 1 080 000 | dywan | Sandrine Testud |
6:3, 7:5 |
| 28. | 20/03/2000 | Miami, Miami Masters |
Tier I | 2 525 000 | twarda | Lindsay Davenport |
6:3, 6:2 |
| 29. | 01/05/2000 | Hamburg, Betty Barclay Cup |
Tier I | 535 000 | twarda | Lindsay Davenport |
6:3, 6:3 |
| 30. | 19/06/2000 |  's-Hertogenbosch, Ordina Open |
Tier I | 170 000 | trawa |  Ruxandra Dragomir |
6:2, 3:0 |
| 31. | 14/08/2000 | Montreal, Rogers Cup |
Tier I | 1 080 000 | twarda | Serena Williams |
0:6, 6:3, 3:0 |
| 32. | 02/10/2000 | Filderstadt, Porsche Tennis Grand Prix |
Tier II | 535 000 | twarda | .svg){kind=small} Kim Clijsters |
6:0, 6:3 |
| 33. | 09/10/2000 | Zurych, Zurich Open |
Tier I | 1 080 000 | twarda | Lindsay Davenport |
6:4, 4:6, 7:5 |
| 34. | 23/10/2000 | Moskwa, Kremlin Cup |
Tier I | 1 080 000 | dywan | Anna Kurnikowa |
6:3, 6:1 |
| 35. | 13/11/2000 | Nowy Jork, Sony Ericsson Champ's |
Masters | 2 000 000 | dywan | Monica Seles |
6:7 (5:7), 6:4, 6:4 |
| 36. | 08/01/2001 | Sydney, Medibank International |
Tier II | 515 000 | twarda | Lindsay Davenport |
6:3, 4:6, 7:5 |
| 37. | 12/02/2001 |  Ad-Dauha, Qatar ExxonMobil Open |
Tier III | 170 000 | twarda | Sandrine Testud |
6:3, 6:2 |
| 38. | 19/02/2001 |  Dubaj, Dubai Tennis Champs |
Tier II | 565 000 | twarda | Nathalie Tauziat |
6:4, 6:4 |
| 39. | 07/01/2002 | Sydney, Medibank International |
Tier II | 585 000 | twarda | Meghann Shaughnessy |
6:2, 6:3 |
| 40. | 28/01/2002 | Tokio, Toray Pan Pacific Open |
Tier I | 1 224 000 | dywan | Monica Seles |
7:6 (8:6), 4:6, 6:3 |
| 41. | 15/05/2006 | Rzym, Internazionali BNL d'Italia |
Tier I | 1 340 000 | ziemna | Dinara Safina |
6:2, 7:5 |
| 42. | 18/09/2006 |  Kalkuta, Sunfeast Open |
Tier III | 175 000 | twarda | Olga Puczkowa |
6:0, 6:4 |
| 43. | 28/01/2007 | Tokio, Toray Pan Pacific Open |
Tier I | 1 340 000 | dywan |  Ana Ivanović |
6:4, 6:2 |
edytuj Gra podwójna
| Data | Turniej | Kat. | ($) | Naw. | Partnerka | Finalistki | Wynik | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1. | 01/05/1995 | Hamburg, Citizen Cup |
Tier II | 430 000 | ziemna | Gigi Fernandez |
Conchita Martinez Patricia Tarabini |
6:2, 6:3 |
| 2. | 24/06/1995 | Londyn, Wimbledon |
Wielki Szlem | 3 392 408 | trawa | Helena Sukova |
Meredith McGrath Larysa Sawczenko |
5:7, 7:5, 6:1 |
| 3. | 14/10/1996 | Zurych, European Indoors |
Tier I | 926 250 | dywan | Helena Sukova |
Nicole Arendt Natasza Zwieriewa |
7:5, 6:4 |
| 4. | 13/01/1997 | Melbourne, Australian Open |
Wielki Szlem | 4 058 100 | twarda | Natasza Zwieriewa |
Lindsay Davenport Lisa Raymond |
6:2, 6:2 |
| 5. | 10/02/1997 | Paryż, Open Gaz de France |
Tier II | 450 000 | dywan | Jana Novotna |
Alexandra Fusai Rita Grande |
6:1, 6:2 |
| 6. | 31/03/1997 | Hilton Head, Family Circle Cup |
Tier I | 926 250 | ziemna | Mary Joe Fernandez |
Lindsay Davenport Jana Novotna |
7:5, 4:6, 6:1 |
| 7. | 21/07/1997 | Stanford, Bank West Classic |
Tier II | 450 000 | twarda | Lindsay Davenport |
Conchita Martinez Patricia Tarabini |
6:1, 6:3 |
| 8. | 28/07/1997 | San Diego, Toshiba Classic |
Tier II | 450 000 | twarda | Arantxa Sanchez Vicario |
Amy Frazier Kimberly Po |
6:3, 7:5 |
| 9. | 22/09/1997 | Lipsk, Sparkassen Cup Int'l GP |
Tier II | 450 000 | dywan | Jana Novotna |
 Yayuk Basuki Helena Sukova |
6:2, 6:2 |
| 10. | 06/10/1997 | Filderstadt, Porsche Tennis GP |
Tier II | 450 000 | dywan | Arantxa Sanchez Vicario |
Lindsay Davenport Jana Novotna |
7:6(4), 3:6, 7:6(3) |
| 11. | 13/10/1997 | Zurych, European Indoors |
Tier I | 926 250 | dywan | Arantxa Sanchez Vicario |
Larysa Sawczenko Helena Sukova |
4:6, 6:4, 6:1 |
| 12. | 12/01/1998 | Sydney, Sydney International |
Tier II | 342 500 | twarda | Helena Sukova |
Katrina Adams Meredith McGrath |
6:1, 6:2 |
| 13. | 19/01/1998 | Melbourne, Australian Open |
Wielki Szlem | 4 058 100 | twarda |  Mirjana Lucić |